Líf á þreföldum hraða

Hvernig íkornar koma í staðinn fyrir ketti

Það er allt til alls hér í Bandaríkjunum en það er eitt sem okkur vantar: Ketti. Við hjónin höfum alltaf verið mikið kattafólk og heima bíða eftir okkur þrír kettir sem örugglega sakna „foreldra“ sinna. Við söknum þeirra.

Í fráhvörfunum höfum við kynnst öðrum dýrum og eigum nú félaga sem heimsækja okkur á hverjum degi. Þetta eru íkornar. Ótrúlega skemmtileg dýr sem fá hnetur hjá okkur á hverjum morgni. Þegar ég kem niður í eldhúsið er venjulega að minnsta kosti einn þeirra mættur á gluggann: Hvernig er það? Á maður ekkert að fá að borða hérna?

Íkornar eru skemmtilegir. Lifandi og hressir og alltaf að flýta sér. Alltaf eins og þeir séu of seinir á mikilvægan fund. Grípa hnetur og hlaupa svo uppí tré. Allt þeirra líf virðist vera á þreföldum hraða.

Þeir eru fimm sem búa í garðinum hjá okkur, þrír brúnir og hefðbundnir og tveir svartir, sem mun vera sjaldgæfara. Við höfum ekki alveg áttað okkur á kynjaskiptingunni en bíðum spennt eftir að fá að sjá litla íkorna skottast um. Myndin er af tveimur þeirra í morgunverðarhlaðborðinu.

Við erum mikið dýrafólk og samfélagsmiðlarnir okkar eru fullir af myndböndum af dýrum, sérstaklega köttum. Það er reyndar bjargföst trú mín að það sé helsta hlutverk samfélagsmiðla, altso að deila kattamyndböndum. Eitt af þessum myndböndum finnst mér algjörlega frábært. Það er semsagt lag með ketti sem allir ættu að hlusta á og Siggi Gunnars vinur minn spilaði einmitt á Rás 2 í dag.

Gamli pistilinn fjallar einmitt um ketti og var sá fyrsti af mörgum enda alltaf nóg að gerast hjá þeim.

Lífið í Kattholti

11. janúar 2020

Ég hef alltaf verið meira fyrir ketti en hunda. Hef reyndar átt hund, sem var bæði góður og skemmtilegur en það er eitthvað við kettina. Eitthvað heillandi við hversu ólíkir þeir geta verið. Hver og einn hefur sína skapgerð og venjur. Svo eru þeir flestir frekar sjálfstæðir sem ég kann vel að meta í fari katta jafnt sem manna.

Ég komst til dæmis nýlega að því að fullorðnir kettir mjálma eingöngu í þeim tilgangi að tala við fólk. Þegar þeir spjalla sjálfir saman nota þeir allt annað tungumál. Og þeir hafa allir sérstaka tegund af mjálmi. Á mínu heimili þurfum ekki að sjá köttinn til að vita hver talar.

En svo gerðist það eitt kvöld í vikunni að við hjónin litum hvort á annað með svipinn: Jæja, þetta er kannski komið út í einhverja vitleysu. Þá voru sjö kettir heima hjá okkur. Ég held að við getum öll fallist á að það sé alveg í það mesta.

Svona til að einfalda málið, og í ljósi þess að þeir eru svo ólíkir, er rétt að renna yfir hópinn. Við eigum nefnilega bara þrjá af þessum köttum:

Vala er rúmlega sextán ára og hefur verið hjá okkur nánast alla okkar sambúð. Hún ræður og hinir kettirnir voga sér ekki að trufla hana.

Litlikisi er þekktasti kötturinn okkar eftir mikla leit þegar hann týndist í vor. Hann fannst 35 dögum seinna, þreyttur og slæptur en er óðum að jafna sig. Hann er soltið eins og þingmaður sem hefur fallið af þingi en náð inn aftur, var um sig og alltaf pínu stressaður.

Gormur kom sem kettlingur í sumar eftir að Svanhildur mat það sem svo að honum hefði verið ætlað að koma til okkar af því hún sá hann auglýstan á Facebook. Það var ómögulegt að segja nei við því. Hann heldur að hann sé rokkstjarna því hann er enn ógeltur og valsar um með risastóran pung. Gormur virðist samt ekki hafa uppgötvað nein sérstök not fyrir það dót og er heimakær með eindæmum.

Kormákur er köttur dóttur minnar. Hann hefur verið hér í langtímavistun. Dóttir mín segir að það sé til að hann geti leikið við aðra ketti en ég gruna hana um að hafa skellt honum á okkur því hann þarf svo mikla athygli.

Leó er svo nýr. Hann er tiltölulega nýfluttur í götuna okkar og eigendur hans auglýstu eftir honum á Facebook rétt áður en við komum heim úr jólafríi. Þau héldu að hann væri týndur en á sama tíma lá hann makindalega í sófanum hjá okkur og tók þátt í móttökuhátíð með köttunum okkar um miðja nótt eins og ekkert væri eðlilegra. Annað slagið koma eigendurnir að sækja hann en svo er hann mættur aftur stuttu síðar.

Akira er nágrannaköttur sem kom mikið í heimsókn þangað til hann flutti í Hlíðarnar. Afi hans og amma búa í næsta húsi og hann birtist aftur í vikunni eftir langt hlé. Hann virðist hafa notað það til að borða allt sem hann hefur komist yfir. Hann er sérlega spenntur fyrir kjötmeti enda eigendurnir vegan.

Sá sjöundi er mjög feiminn. Hann hleypur venjulega út um leið og við komum heim og það eina sem við sjáum er þykkt, grátt skott, en hann er aðeins að færa sig upp á skaftið.

Hver þessara hefur sinn persónuleika og sína siði. Vala drekkur til dæmis bara rennandi vatn úr baðvasknum, Litlikisi vill drekka úr baðinu, Gormur úr glasi. Akira vill helst byrja alla daga á góðri sneið af osti og Kormákur er sérlega hrifinn af morgunkorni. Við vitum ekki enn hvort Leó hefur einhverjar sérþarfir. Allir eiga þeir það þó sameiginlegt að vera hrifnir af pólskri skinku.

Það hljómar eins og þetta sé fullt starf að sinna þessum vinum okkar en það er líka mjög gefandi. Og jafn flóknir og kettir geta verið þá eru þeir samt alltaf einfaldari en fólk. Og svo er gott að hafa í huga, að eina alvöru djúpríkið sem finnst á þessari jörð samanstendur af fólki sem á ketti.